Zojuist ben ik begonnen aan de 2e chemokuur. Wat een opluchting dat dit keer alles volgens schema verloopt. Ik heb hier wel naar toe geleefd. De afgelopen week heb ik best veel kunnen doen. Tussen de chemo's door is het tot nu toe dus een goede kwaliteit van leven. Ik ben niet achteruit gegaan, eerder vooruit ten opzichte van voor de chemo.
Maar eerst werd Rijk op maandag ineens ziek, overgeven en daarna misselijk. Zou het de griep zijn? Het duurt gelukkig niet langer dan een dag.
Afgelopen dinsdag had ik met zus Annetta afgesproken in de Kunsthal, eerst even lunchen en daarna de Jean Paul Gaultier tentoonstelling en de meubels van Pastoe bekeken. Ik ben er naar toe gegaan met de fiets. Het was bijna 3 maanden geleden dat ik zo'n stuk had gefietst, dus het was wel spannend of dat wel goed zou gaan. Maar wat dat betreft kun je op de fiets zelf bepalen hoe hard je gaat, dus ik heb het heel rustig aan gedaan en eenmaal in het lunchrestaurant van de Kunsthal aangekomen bleek Annetta al een mooi plekje voor ons gevonden te hebben. Gaultier was op een schitterende manier tentoongesteld. Jammer dat ik vroeger nooit punker ben geweest, want Gaultier zou schitterende kleding voor me hebben gehad. Twee uur rondlopen in de Kunsthal was bijzonder vermoeiend, ik kwam erachter dat lang stilstaan, weer even lopen, en dan weer stilstaan veel energie kost. Na de Kunsthal weer teruggefietst naar Dokwerk op de Straatweg in Hillegersberg, want daar had Skipper het 2e deel (bowlen) van haar verjaardagsfeestje met schoolvriendinnen. Die avond vroeg naar bed gegaan want ik was best moe.
De volgende dag bleek al snel dat ik behalve een beetje spierpijn geen naweeen had van de dag ervoor. Dus ben ik verder gegaan met opbouwen van conditie. Een lekkere lange wandeling met Chico gemaakt, en hem 's avonds nog een keer met de fiets uitgelaten. Geen probleem. De tumorkoorts die me de voorgaande weken nog plaagde en 's nachts zweten in bed blijkt zich deze week ineens niet meer voor te doen. Dat zou een positief resultaat van die 1e chemo kunnen zijn. Navraag vandaag hierover bij behandelend arts dr. van der Gaast levert op dat dat effect zich vaker voordoet. Overigens had hij ook een verklaring voor de afgenomen omvang van de tumor op de alvleesklier (van 4,8 naar 3,3 cm): de diameter was dit keer anders getrokken, en aangezien zo'n tumor niet als een perfecte cirkel groeit is het dan niet helemaal gelijk. Iets om de volgende keer rekening mee te houden.
Donderdag Skipper's verjaardag gevierd met familie en vrienden. Cees en Cora hadden een paar gigantische bakken met zelfgemaakte roti meegenomen, voor vooraf heb ik zelf een saoto soep gemaakt. Het bleef lang druk en gezellig, Het was wel mijn 1e verjaardag sinds tijden zonder een druppel alcohol.
De volgende dag besloten om samen met Jos 's middags naar de bioscoop te gaan om een van de Oscar winnende films te bekijken. Ik weet Jos over te halen om naar Lincoln te gaan, want ik ben Geert Mak's "Reizen zonder John" aan het lezen waarin de geschiedenis van Amerika uitvoerig aan bod komt. Een film die alleen maar over politiek gaat, weinig actie. Maar wat een geweldig acteerwerk. Na wat aarzeling in het begin raken we al snel overtuigd dat we naar een hele goede film aan het kijken zijn en we genieten. Terugfietsend naar Schiebroek wordt Jos ineens ziek, ze gaat misselijk naar bed en blijkt dezelfde verschijnselen als Rijk te hebben, maar dan in het kwadraat, ze is er flink beroerd van. Ik zie hoe het is om zelf eens in de verzorgende rol te zitten, dat was de afgelopen maanden andersom. Maar Jos wil niets eten of drinken dus het stelt niet veel voor. Overigens dachten we dat die griep van Jos (of de verkoudheid van Teddy) dan ook wel op mij zou overgaan, want ik had gehoord dat je na een chemo uiterst bevattelijk bent. Maar van de een patiënt hier begrijp ik dat door de Neulasta prik van afgelopen zaterdag mijn lichaam een boost van (zelf aangemaakte) witte bloedlichaampjes heeft gekregen waardoor de weerstand juist verhoogd is. En dat verklaart ook waarom de tumorkoorts verdwenen is.
Het weekend relaxed doorgebracht. Zondag met collega Peter en zijn dochter Yin de hond Chico gaan uitlaten in het Lage Bergse Bos. Zoals wel vaker raakt Chico bij het hondenstrand weer flink opgewonden van een labrador-teefje en krijgen we hem nog maar net mee voor het vervolg van de wandeling. Chico is wel een beetje een aparte hond, want alle stokken waar Yin mee gooit laat hij links liggen.
Verder de handrem erop die dag, want net als een sportman moet je de dag voor een grote wedstrijd rustig aan doen. De grote wedstrijd is dan de bloedtest die ik vanmorgen heb gehad in het Erasmus MC, en waarvoor ik dus met vlag en wimpel ben geslaagd zodat ik gelijk door kon gaan voor de 2e chemo, die inmiddels loopt. Met de verplegers en zaalarts nog even het verloop van de vorige chemo en de week erna thuis doorgenomen. De misselijkheid op de 2e dag besproken, en daar gaan we nu pro-actief een medicijn voor innemen, Dexomethason. Dit keer heb ik geen eenpersoonskamer, en deel een zaal met 2 andere patiënten. Het geeft een beetje een kampeersfeer, als je wilt kan je een praatje maken. Mijn overbuurman met zeemanspet (vaart al 20 jaar niet meer) en 3 huwelijken heeft vast en zeker een aantal mooie verhalen voor ons in petto.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten