Thuisgekomen op woensdagavond voel je dan al snel hoe fijn het is om losgekoppeld te zijn van die slang waarlangs langzaam de gifstoffen je lichaam binnendruppelen. Mijn lichaam (ik) is (ben) dan druk om afvalstoffen aan het lozen, dus veel drinken is belangrijk. Donderdag mag ik ook nog even profiteren van die heerlijke lentetemperaturen en besluit om buiten in onze tuin (op het Zuiden) een paar van onze fietsen een beurtje te geven: de oude Gazelle van Jos loopt daarna weer als een zonnetje, en Rijk's klassieke Raleigh remt weer als de beste. Tijdens het sleutelen wel een paar momenten gehad dat ik veel meer dan na de 1e kuur last kreeg van tintelelende vingers. Zelfs was op een gegeven moment de kracht in mijn vingers en hand verdwenen. Dat was de vorige keer niet het geval .... Ik zal dat eens in de gaten moeten houden, want als dat elke keer erger wordt is dat best ongemakkelijk. Maar ondanks dat staat de hele dag in het teken van herstel, ik kan me vrij bewegen, doen en denken en lezen wat ik wil, heb zin om te praten, kortom het is een heerlijke positieve dag. Geniet van het leven zeggen zoveel mensen tegen me de laatste tijd, nou deze dag is dat gelukt.
Ook vrijdag zet zich deze trent voort, in het lenteweer fiets in naar het centrum, en laat ik Chico 2 keer uit. Heerlijk. Bijkomend voordeel van deze chemo lijkt te zijn dat ik nauwelijks meer paracetamol hoef te slikken om vage klachten en pijntjes te onderdrukken. De gedachte komt dan in me op of die chemo dan de tumoren wellicht al laat slinken zodat bepaalde zenuwen niet meer zo in de verdrukking zitten.
Maar dan komt de klad er een beetje in. Zaterdag ga ik samen met mijn vader in de stromende regen en kou kijken bij Rijk's voetbalwedstrijd. In de kou stilstaan bevalt me helemaal niet. De 2e helft moet ik dan ook ergens gaan zitten. De kou is mijn lichaam in gekropen. Thuisgekomen maar snel 2 paracetamol genomen en de rest van de middag rustig aan gedaan. Want diezelfde avond staat een feestje van Theo en Annemarie (ze is 50 geworden) op het programma. Tegen de tijd dat we er naar toe gaan is het guur weer met natte sneeuw. Vast staat dat ik de Bob ben, dat is makkelijk tegenwoordig. Het feest is in een oud bruin eetcafé, en DJ Tony Fiat krijgt de mensen al snel op de dansvloer. In het begin moeten we daarvoor met onze ellebogen een plekje zien te veroveren, maar we houden vol, vooral Jos. Om kwart voor 2 vraagt ze nog een nummer aan, Lust for Life, oude tijden herleven.
De volgende dag begint voor mij stralend: het voordeel van geen druppel alcohol doet zich 's morgens natuurlijk gelden, dus ik kan fit en vrolijk naar mijn hondenuitlaat-afspraak met Peter en Jin, in het Lage Bergse Bos. Jin en Chico hebben reuzelol bij de konijnenheuvel, geen konijn te zien daar maar Chico ruikt ze wel.
Zondag verder een "normale" dag gehad, toch wel een beetje moe na het feestje van gisteravond en het uitlaten van de hond. Wel is duidelijk dat een paracetamol-loos bestaan er nog niet in zit. 2 a 3 keer per dag een gram lijkt nu de maat te zijn geworden, en dat is in ieder geval minder dan na de 1e chemo nodig was.
Op maandag is het tijd om een halve dag te gaan werken. Op de motor er naartoe is een feest, ondanks de lichte stuifsneeuw en kou. Na het tanken ontbreekt me in 1e instantie de kracht in mijn hand om het contactsleuteltje om te draaien. Bij T-Mobile aangekomen lukt het me al snel om alle applicaties die een Solution Designer nodig heeft weer aan de praat te krijgen. Zoals gehoopt kan ik een paar klusjes op pakken, tussendoor een ouderwetse lunch gehad en met velen even bijgepraat. Half 4 weer naar huis gegaan, thuisgekomen toch best wel moe en erger: chagrijnig. Vreemd, want ik ging nog zo voldaan en relaxed van kantoor weg. Ik heb er geen verklaring voor. Uiteindelijk plof ik na het avondeten op de bank neer en besef ik me dat het misschien nooit meer zo zal worden als "vroeger". Wat is het toch vervelend om continu ziek te moeten zijn, pijntjes te onderdrukken, je lichaam af te beulen met chemo's en daarna weer te herstellen. En wat gaan mij die chemo's uiteindelijk opleveren? Ik realiseer me dat ik weer met 2 benen op de grond sta na het lezen van de emails van Albert, vriend van buurman Frans, die na 4 Folfirinox-kuren nog "vooruit" ging, maar na de 7e kuur ineens een enorme terugval kreeg waarop hij vervolgens nooit meer aan een 8e kuur is toegekomen. Dat is een ander verhaal dan het voorbeeld dat ik genomen heb aan Clemens die inmiddels zijn 16e kuur al weer heeft gehad. Welke kant zal het opgaan bij mij?
Vandaag in pyjama de deur opengedaan voor de politie, die langs komt wegens een inbraakpoging. Jos en Teddy hebben vannacht om 1 uur geluiden gehoord, en vanmorgen bleek er een flink boorgat in de achtertuindeur te zijn, dus de politie gebeld. Maar het boorgat is niet recent, het is hetzelfde (maar dan gedeeltelijk met kunsthout opgevuld) van een eerdere inbraakpoging afgelopen zomer. De politie gaat er al weer snel vandoor. Het wordt tijd om de weblog eens bij te werken, en dat is bij deze gedaan. De rest van de dag even de stukken van de VOC-commissie Duurzaamheid doornemen. Wellicht kunnen we in de vergadering vanavond daadwerkelijk een aantal besluiten nemen die tot besparingen in verbruik van energie kunnen gaan leiden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten